“Palestina” is niet meer. Noem het een “vredesproces” of een “road map", wijt het aan de zwakte van Barack Obama, zijn meelijwekkende, kinderlijke bekentenis – als een optimistische dokter die een ziek kind overlaat aan zijn ouders zonder enige hoop op genezing – dat vrede in het Midden Oosten “veel moeilijker” te bereiken was dan hij zich had voorgesteld.

Maar de droom van de Israëlisch-Palestijnse “twee staten-oplossing”, een onzekere maar nobele schikking na decennia van oorlog tussen Israëliërs en Palestijnen, is zo goed als dood.

Zowel de VS als Europa kijken werkeloos toe terwijl de Israëlische regering werkelijk alle hoop op een Palestijnse staat vernietigt. Terwijl u dit leest vernietigen Israëlische bulldozers en sloopbevelen de laatste kans op vrede, niet alleen in het symbolische centrum van Jeruzalem zelf, maar – strategisch veel belangrijker – in 60% van de uitgestrekte bijbelse streken van de bezette Westelijke Jordaanoever; in die grootste sector waar de Israëliërs nu met 2 tegen 1 in de meerderheid zijn.

Deze meerderheid van de Westelijke Jordaanoever – bekende onder de ontnuchterende betiteling “Area C” in de Oslo Akkoorden – valt al onder een Israëlisch bewind dat neerkomt op Apartheid; een verzameling Israëlische wetten die voor Palestijnen een verbod inhouden voor willekeurig welk bouwwerk of renovatie, die Palestijnse huizen met de grond gelijk maken, huizen waarvoor het onmogelijk is een vergunning te krijgen. Er werd zelfs bevolen tot de vernietiging van een juist gerepareerd Palestijns rioleringssysteem.

Israëliërs kennen zulke problemen niet. En dat is waarom er nu 300.000 Israëliërs leven – in 220 nederzettingen die allemaal door de VN als illegaal zijn bestempeld – in de beste en meest vruchtbare bezette Palestijnse gebieden.

Toen Obama's bejaarde gezant George Mitchell deze week met gebogen hoofd huiswaarts trok, werd dit door de Israëlische premier Benjamin Netanyahu gevierd met het planten van bomen in twee van de drie grootste kolonies rond Jeruzalem. Met deze bomen in Gush Etzion en Ma'aleh Adumim zei hij een duidelijk signaal af te geven “dat we hier zijn. En dat we hier blijven. We maken plannen en we bouwen”. Deze twee zeer grote nederzettingen, samen met de nederzetting Ariel ten noorden van Israël zouden “voor altijd onbetwistbaar bij Israël horen”.

Het was het overwinningsfeest van Netanyahu over de nieuwe President van de VS, die het had aangedurfd de macht van Israël niet alleen in het Midden Oosten maar ook in de VS zelf ter discussie te stellen. En terwijl de wereld luisterde hoe Netanyahu tijdens de Holocaust herdenking Iran schoffeerde en het het nieuwe Nazi-Duitsland noemde – de president van Iran zou zo boosaardig zijn als Hitler – smolt de hoop voor een toekomstig “Palestina” verder weg.

Maar de wereld wordt afgeleid door de “dreiging” van Iran. De wereld wordt afgeleid door Tony Blair, zoals die zich gisteren in alle bochten wrong om het bloed van de Iraakse catastrofe van zijn handen te spoelen.

De echte catastrofe vindt echter plaats net buiten Jeruzalem, in de velden, rotsige heuvels en oeroude grotten van het grootste deel van de Westelijke Jordaanoever.